Tegen de Stoeprand

Tegen de Stoeprand

Poëzieweblog

Lezen doet u op eigen risico. Elke gelijkenis met Echte Poëzie, bestaande gebeurtenissen en/of personen berust op louter toeval.

De dag dat je het boek te ver open vouwt zal ik je laten herinneren als een avond zonder spek of bonen, zonder muziek om je gaande te houden, zonder macht over welke maand dan ook, desnoods een week. Ga nu zitten, het is hoog tijd.

GedichtPosted by saskiavandenheuvel.nl 14 Feb, 2012 14:48:56
In uitbundige nietszeggendheid zit je vrij
van obstakels in drempelhoog gras.
‘Dat is een madeliefje
zo perfect dat het kind in je naar buiten wil.
Draagstress? Hou toch op!
Met dit weer wil iedereen niet binnen zijn
behalve de heel erg zieken,
zij bedenken zich zo lang ze kunnen
en dan weet niemand nog voor hoe lang.’

Ik kan uren naar je staren
alsof ik een kip uit je mond zie komen
en dan toch niets zeggen over die vederpracht.
Misschien pluk ik je zolang
praal en kaal rijmen.
Soms slaap ik, soms slaap ik niet.
Onthield ik maar waar ik alles terugzet
als het gevallen is.
Een plank is er niks bij.
Daar valt een boek van af.
‘Zo ver doe je je mond toch ook niet open?’


  • Comments(1)//weblog.saskiavandenheuvel.nl/#post27